O καθηγητής Δρ. Johann Georg Goldammer εξηγεί, γιατί δεν είναι δυνατό να υπάρξουν στο κόσμο αρκετές πρωτοβουλίες όπως η " Trees for Greece" .

Δεν είναι η προστασία του περιβάλλοντος και των πρώτων υλών κρατικό καθήκον;

Είναι επικίνδυνο σε εξαιρετικό βαθμό, όταν ο κοινωνικός πληθυσμός διστάζει, συμπεριλαμβανομένου της ανεξάρτητης οικονομίας και των μη κυβερνητικών οργανώσεων. Σε όλες τις χώρες έγκειται βασικά  στην ευθύνη των κυβερνήσεων, ότι οι πρώτες ύλες και το περιβάλλον διασφαλίζονται με τις καλύτερες μεθόδους και κυρίως μακροπρόθεσμα. Αλλά η πραγματικότητα μας έδειξε μας έδειξε μόλις αυτή τη χρονιά ξανά στις εκλογές της Ομοσπονδιακής Βουλής, ότι η πολιτική- στη Γερμανία περιλαμβάνει την αδιαφορία συνολικά πολιτικών κομμάτων- αφήνει απέξω ολοκληρωτικά ένα πολύ σημαντικό θέμα: Η ζωή υπό " φυσιολογικές συνθήκες" , έτσι όπως εμείς τη γνωρίζουμε ακόμα στις πλούσιες δυτικές χώρες, δεν θα υπάρχει πια σε 20 ή 30 χρόνια. Η ήδη εμφανής στον ορίζοντα κρίση, προκαλούμενη  μέσω της κλιματολογικής αλλαγής και της ριζικής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής αποσταθεροποίησης, η οποία είναι συνδεδεμένη με αυτήν, δύναται να ξεπεραστεί, αν μέσα στην κοινωνία καθοριστούν καθαυτές εσωτερικές ηθικές μεταρρυθμίσεις των τρεχόντων γεγονότων. Ιδιωτικές πρωτοβουλίες για αναδάσωση, όπως η " Trees for Greece" είναι εξαιρετικά απαραίτητες - αλλά δεν θα έπρεπε να είναι οι μοναδικές. Πρέπει να υποστηρίζονται από την πολιτεία και από όλους εκείνους, οι οποίοι έχουν την ευθύνη για τη διαχείριση του εδάφους σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γιατί θα έπρεπε να φυτευτούν δέντρα λοιπόν από μια γερμανική πρωτοβουλία στην Ελλάδα;

 Είναι κυρίως σημαντικό, ότι οι κοινωνίες ,οι οποίες αυτή τη στιγμή ζουν σε μια σχετική ευημερία και φαινομενικά σε ένα ακέραιο περιβάλλον, να αντιληφθούν τη  συνυπευθυνότητα τους. Διότι το ζήτημα της αλλαγής της ζωής πάνω στη γη σύντομα δεν θα μεταδίδεται πια μέσω της οθόνης της τηλεόρασης και του ίντερνετ από τις "φτωχές " χώρες του κόσμου στα κλιματιζόμενα δωμάτια μας, αλλά θα αλλάξει τη ζωή μας πλήρως σε όλο το εύρος της. Ο όρος "παγκοσμιοποίηση" παρατηρείται σήμερα ως ένα πολιτιστικό φαινόμενο και λιγότερο ως οικολογικό. Ο όρος "παγκοσμιοποίηση" αφορά και τις συλλογικές επιπτώσεις των κλιματολογικών αλλαγών, οι οποίες δημιουργούνται από το πολιτισμό και οι οποίες επιδρούν σωρευτικά στην παγκόσμια ατμόσφαιρα και στο σύστημα της γης. Ωστόσο αυτό ισχύει και υπό θετική έννοια, όταν εμείς για παράδειγμα δημιουργούμε μέσω κοινωνικών πρωτοβουλιών μια ενεργή συνεισφορά για τη προστασία των δασών και άλλης βλάστησης.

Ποιο σενάριο βλέπετε εσείς συγκεκριμένα μπροστά μας σε 2 μέχρι 3 δεκαετίες  ;  

Η βιομηχανοποίηση και ο αυξανόμενος πληθυσμός ασκούν όλο και περισσότερη πίεση στο περιβάλλον. Η αντοχή των οικοσυστημάτων μας είναι εδώ και καιρό στο όριο της. Επομένως θα βιώσουμε και εμείς στη Γερμανία αυξανόμενες δριμείς φυσικές καταστροφές- κάτι το οποίο είναι ήδη αισθητό λόγω των πλημμυρών και θυελλών. Συγχρόνως περιορίζεται δραματικά ο ζωτικός χώρος μας, γιατί  έρχονται "οικολογικοί πρόσφυγες" σε μας  από τις χώρες που δεν είναι πια κατοικήσιμες. Αν θέλουμε να αντιλαμβανόμαστε την αίσθηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως πρωτεύοντα παράγοντα των πράξεων μας, τότε πρέπει εμείς να αποδεχτούμε, ότι για παράδειγμα στην Ευρώπη μέσα στα πλαίσια της επόμενης γενιάς- περίπου μέσα στα επόμενα 30 χρόνια- θα πρέπει να βρεθεί κατάλυμα για ένα με δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι θα ψάχνουν σε εμάς προερχόμενοι από τις μη κατοικήσιμες περιοχές του κόσμου ένα οικολογικό και ανθρωπιστικό άσυλο. Αν εμείς δεν μεταβάλλουμε κιόλας την καταστροφική για τις πρώτες ύλες καθημερινή συμπεριφορά μας, την οποία εμείς σήμερα αντιλαμβανόμαστε ως " δημοκρατική ελευθερία ", σύντομα οι συνθήκες θα μας επιβάλλουν περισσότερους περιορισμούς, από όσους μπορούμε να φανταστούμε.

 Έχει υπό αυτές τις προοπτικές νόημα ακόμα πια, αν το κάθε μεμονωμένο άτομο δ
  εσμευτεί σε αυτό το σκοπό;

 Παρατηρήσαμε στα πολλά συνέδρια  για τις κλιματολογικές αλλαγές, τα οποία απέτυχαν, ότι η πολιτική ως τώρα δεν μπόρεσε να κινητοποιήσει τίποτα. Μόνο η πολιτική κοινωνία μπορεί από την εξέλιξη να πάρει ακόμη ρυθμό και ίσως να της δώσει μια άλλη κατεύθυνση υπό την έννοια του φαινομένου της πεταλούδας, που δύναται να αλλάξει το καιρό. Η πρωτοβουλία του "Τrees for Greece" νησί της Αμοργού ανήκει σε μια σειρά από ήδη υπάρχουσες παρόμοιες δράσεις. Αλλά αυτή η παγκόσμια πρόκληση έχει μυριάδες πτυχές. Ο καθένας πρέπει και μπορεί να κατέχει μια από αυτές τις πτυχές. Η Αμοργός είναι παντού.

.

Συνέντευξη στις 05.10.2013 με το καθηγητή Δρ.Johann Georg Goldammer, διευθυντή του κέντρου για την παγκόσμια επίβλεψη επιφυλακής πυρκαγιών (Global Fire Monitoring Center) και της εργατικής ομάδας Οικολογίας πυρκαγιών στο Max-Planck-Ινστιτούτο για Χημεία στο Φράιμπουργκ.

 




 

   Το Σχέδιο για τις Επόμενες Γενιές